picking you up at school on a rainy day

 వర్షం వల్ల స్కూలు గేటు ముందు జనం మరీ ఎక్కువమంది ఉంటారని తెలుసు. కాస్త ఆలస్యంగా వెళ్దామని అనుకున్నాను. కొత్త ఇంటిలోకి వెలుతురు సరిగా రాదు. పగలు కూడా లైట్లేయాలి. బైట బళ్లు పార్కింగ్ చేసే చోట కూడా అంతే. ఇవాళ మబ్బుబట్టి చినుకులు పడుతుంటే ఇంకా మరీ చీకటిగా ఉంది. కాసేపు దోమల్ బాట్ పుచ్చుకుని బైట బళ్ళ దగ్గర దోమల్ని కొట్టాను. పట పటమని మెరుస్తూ బాట్ పేలటం బాగుంటుంది. అది పట్టుకుని కాసేపు మినీ Thor లాగా ఫీలయ్యి, మొత్తానికి పది నిమిషాలు ఆలస్యంగా బయల్దేరి వెళ్లాను. అయినా సరే స్కూలు గేటు ముందు జనం కిటకిటలాడిపోతున్నారు. చినుకులు ఎక్కడైనా బావుంటాయి కానీ, బట్టతల మీద బాగోవు. హెల్మెట్ తీయకుండానే ఆ పేరెంట్స్ గుంపులోకి దూరి, అక్కడ మైకుపట్టుకుని పిల్లల్ని పిలుస్తున్న టీచరుకి వినపడేలా, అలవాటులేనంత గట్టిగా నీ పేరు అరిచి చెప్పి, మొత్తానికి నిన్ను బైటకి తీసుకువచ్చాను. You looked tired. And happy. అక్కడున్న రద్దీ వల్ల బండి దూరంగా పార్క్ చేశాను. అక్కడిదాకా ఇద్దరం నడిచి వెళ్తుండగా అప్పటికప్పుడు అబద్ధం చెప్దామనిపించింది. ఇవాళ బండి తేలేదని, మనమిద్దరం నడిచే ఇంటికి వెళ్లాలని చెప్పాను. నువ్వు ఘోరంగా రకరకాలుగా నన్ను తిడుతుండగానే, మనం బండి దగ్గరకి వచ్చాం. నేను దాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయినట్టు బిల్డప్ ఇచ్చి- "అరె ఈ బండి ఎంత మంచిదిరా.. సీక్రెట్ గా నన్ను ఫాలో అయి ఇక్కడిదాకా ఒచ్చేసిందీ" అన్నాను. నువ్వు వెంటనే జోక్ అందిపుచ్చుకొని- "ఎంత బుజ్జిముండ" అని దాన్ని హెడ్ లైట్ దగ్గర పట్టుకుని ముద్దు చేశావు. బండి డిక్కీ తీసి లోపల నీ కేరేజీ పెడుతుంటే అవినాష్ గురించి చెప్పావు. ఈమధ్య వాడు నీకు స్కూల్లో ఎక్కడ పడితే అక్కడ కనిపిస్తున్నాడని, వాడు కనపడ్డం నీకు నచ్చటం లేదని చెప్పుకొచ్చావు. I didn't see any basic human reasoing in it, but I liked how you put it. మీరిద్దరూ సింక్ దగ్గర ఒకరి మీద ఒకరు నీళ్ళు చల్లుకున్నారట. టీచర్ ఇద్దర్నీ మోకాళ్ల మీద నిలబెట్టిందట. నువ్వు చెప్తున్నంత సేపూ నేను ఈ అవినాష్ గాడ్ని అశుతోష్ తో కన్ఫ్యూజ్ అయ్యాను. టీచర్ కొట్టకుండానే 'కొట్టొద్దు టీచర్ ప్లీజ్ ప్లీజ్ ప్లీజ్' అని బాడీ మెలికలు తిప్పేసి మరీ ఓవరేక్షన్ చేసే అశుతోష్. నా జెర్కిన్ నీకు తొడిగి, నా హెల్మెట్ నీకు పెట్టాక, బయల్దేరాం. నువ్వు హెల్మెట్ గ్లాస్ మూసుకున్నావు. అందులోంచి మాట్లాడుతుంటే నీ మాటలు స్పష్టంగా వినపడటం లేదు. "ఆ...ఊ" అంటున్నాను. స్కూలు దగ్గరలో ఏదో బిల్డింగ్ కూలగొడుతున్నారు. నీకు చూపిద్దామని ఆపాను. ఆ క్రేన్ అంచుకి ఒక పెద్ద ఇనుప పిడికిలి ఉన్నట్టు ఉంది. It kept punching up the walls like a WWE wrestler. ఇద్దరం కాసేపు ఆగి చూసి బయల్దేరాం. నువ్వు లాంగ్ రూటులో వెళ్దామన్నావు. ఈ వర్షాన్నీ ఈ వాతావరణాన్నీ హెల్మెట్ గ్లాస్ లోంచి చూట్టం నీకు నచ్చిందనుకుంటా. కానీ ఇక్కడ నా బట్టతల మీద చినుకులు.. చిరాకు దొబ్బుతోంది. రోజూ వెళ్ళే రూటులోనే తీసుకొచ్చాను. నువ్వు వెనక నుంచి చేతులు ముందుకుతెచ్చి వాటిని నా పొట్ట మీద కలిపి రెండు చేతులూ వేళ్ళతో మెలేశావు. ఒక స్పీడ్ బ్రేకర్ మీంచి బండి గెంతినప్పుడు అప్పటికే వర్షానికి తడిసిన నీ చేతులు ఒకదాంట్లోంచి ఒకటి జారిపోయి భయపడ్డావు. ఏం మాట్లాడుకున్నాం? I guess we talked about people, how we hated them today for being all over the place. రోడ్డు మీద అక్కడక్కడా విరిగిన తురాయి కొమ్మలు. పళ్ళ మార్కెట్లో నేరేడుపళ్లు చినుకుల్తో మెరవటం చూశాను. ప్రపంచంలోని పర్పుల్ రంగంతా వాటి నుంచే వచ్చిందనిపింది. మధ్యలో గుర్తొచ్చింది- నువ్వు నిన్న 'Behka Mai Behka' పాటని ఇష్టంగా విన్నావని. I tried to hum. You told me to shut up. So I did. మధ్యలో ఒక వేప చెట్టు బాగా లేత అకులతో ఉంది. ఎంత లేత అంటే అస్సలు ముదురాకులే లేవనిపించేట్టు. బండి స్లో చేసి చూపించాను. You seemed to be as surprised and as happy to see it as i did. More than me infact. మలుపులు తిరిగి ఇంటికొచ్చేశాం. గేటు దగ్గర కూడా బురద బురద. గేటు బైటకి తీయాలో లోపలికి తీయాలో నీకు ఎప్పుడూ కన్ఫ్యూజనే. ఇంట్లోపలికి వెళ్లాకా కూడా నువ్వు ఆ పెద్ద హెల్మెట్టూ, నీకు పాదాల దాకా వచ్చే జెర్కిన్నూ తీయకుండా, బుల్లి ఏలియన్ లాగా కాసేపు గెంతావు. అద్దం ముందు ముడ్డూపుతూ డాన్స్. ఇంట్లో తడి చేస్తున్నావని బలవంతంగా విప్పించాను. తర్వాత స్పార్కోని చేతిలోకి తీసుకుని కాసేపు ఆడించటం మొదలుపెట్టావు. నేను కూడా తల తుడుచుకుని, settled back into the dry cosy land of home.

చిన్నోడికి పెద్ద పెద్ద బెంగలు...

అంతా నువ్వు సెకండ్ క్లాసు పూర్తి చేయటంతో మొదలైంది. ఇల్లు మారాం కాబట్టి దగ్గర్లో స్కూల్లో జాయిన్ చేద్దామని వెళ్లాం. ఇక్కడే అవంతి నగర్ తోట దగ్గర్లో ఉన్న స్కూలు. పేరు సంస్కార్ అట. అక్కడ వాళ్లు మూడో తరగతిలో చేర్చుకోవటానికి టెస్ట్ పెట్టారు. నువ్వు టెస్టు రాయలేకపోవటం అటుంచి కనీసం ఇంగ్లీషు పదాలు సులువైనవి కూడా చదవలేకపోయావు. ప్రిన్స్‌పల్ లోపలికి పిలిచింది. గంట సేపు ఆ అప్పాయింట్మెంట్ నడిచింది. అదంతా అయ్యేసరికి, మాకు నీ భవిష్యత్తు మీద పెద్ద బెంగపెట్టుకునేలా మాట్లాడింది ఆ ప్రిన్సిపల్. నువ్వు పన్లో పని నాన్న కంప్యూటర్ చూస్కుంటూ ఉంటాడు, నాతో టైమ్ గడపడని కంప్లయింట్ కూడా ఇచ్చావు. మొత్తానికి ఆ స్కూలువాళ్లు ఎక్కడో ఎసెస్మెంటుకి పంపారు. ఆ వాతావరణం చూడగానే, అది మానసికంగా సరిగా లేని పిల్లల కోసం పెట్టిన ఫెసిలిటీ అని అర్థమైంది. వాళ్లు కూడా టెస్టు పెట్టి నువ్వు చాలా వెనకబడి ఉన్నావని చెప్పారు. ఈ వెధవ స్కూలు వద్దని ఇంటికి ఇంకా దగ్గర్లో ఉన్న విజేత స్కూల్లో జాయిన్ చేద్దామని తీసుకెళ్తే అక్కడ కూడా వాళ్లు టెస్ట్ పెడతాం పాస్ అయితేనే తీసుకుంటాం అన్నారు. ఇప్పటికి నీ పరిస్థితి మాకు అర్థమైంది. ఆల్రెడీ ఒక మూడు నెలలుగా నీ పాత స్కూలు (కేసల్ టౌన్) టీచరు జయ మేడమ్ కూడా నీకు ఏం రావటం లేదని, నేర్పటం కష్టంగా ఉందని చెప్పింది. అందుకే టెస్టులో నువ్వెలాగూ పాసవ్వవని తెలిసి విజేత స్కూల్ కూడా వదిలేసుకున్నాం. మళ్లీ పాత స్కూల్లోనే, వాళ్లు ఒకవేళ మూడో తరగతి కష్టమని రెండో తరగతిలోనే వేసినా, చేర్చేద్దామని డిసైడ్ అయ్యాం. 

అయితే, నీకు రెగ్యులర్ టీచింగ్ మెథడ్ కష్టంగా ఉందని అర్థమై, నేనే కాస్త ఫోనెటిక్ అవేర్నెస్ మెథడ్ ప్రకారం, అంటే సౌండ్స్‌ని బట్టి పదాలు గుర్తుపట్టే పద్ధతి ప్రకారం, పాఠం చెప్పటం మొదలుపెట్టాను. రోజుకి రెండు గంటలు నేను ఒక క్లాసు, అమ్మ ఒక క్లాసు చెప్తున్నాం. ఇప్పటికి పది రోజులపైనే అయింది. మెల్లగా అందుకుంటున్నావన్న నమ్మకం వచ్చింది. 

అయితే నీకు శ్రద్ద ఉండదు. ఏకాగ్రత పెట్టవు. నీ వైపు నుంచి సాయం లేకుండా నేనే అంతా నీ మైండులో కూరిపెట్టాల్సి వచ్చినట్టు పాఠం చెప్పాల్సి వస్తుంది. అయినా ప్రయత్నిస్తున్నాను. ఇంకో రెండు మూడు నెలలైనా పాఠం చెప్పాలని ఉంది. నిన్ను మిగతా పిల్లలతో కలపాలని ఉంది. ఒక్కసారి నీకు చదవటం రాయటం వచ్చేస్తే, నువ్వు చాలామంది పిల్లల కంటే బ్రైట్‌గా ఉంటావని నా నమ్మకం. చూద్దాం. 

దీనంతటికీ నీ చిన్ని లైఫులో నువ్వు ఫేస్ చేసిన సమస్యలే కారణమని మాకు తెలుసు. కరోనా ఒక ఏడాదిపైనే స్కూల్లేకూండా చేసింది. లాస్ట్ ఇయరంతా అమ్మ అనారోగ్యం గురించి నీ చిన్ని మెదడులో నువ్వు కూడా టెన్షన్ పడ్డావని తెలుసు. జనవరిలో అయితే కొన్నాళ్లు నానీ దగ్గర నిన్ను వదిలి వచ్చాను.  ఇక నీ బక్కపల్చని ఆరోగ్యం, పుట్టినప్పటి నుంచి ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలూ అన్నీ నిన్ను వెనక్కి లాగుతున్నాయని తెలుసు. చిన్ని చిన్ని నీ లైఫులో నువ్వూ ఈ నీ స్థాయికి మించిన బెంగలు పడుతున్నావు. స్కూల్లో నీ సిచ్యువేషన్ గురించి నువ్వు పైకి చెప్పకపోయినా ఆలోచిస్తుంటావని అప్పుడప్పుడూ నువ్వు మాట్లాడే మాటల్ని బట్టి అర్థమవుతుంది. ఏదేమైనా మనం కలిసి ఈ బెంగ దాటేస్తామనే అనుకుంటున్నాను. 

బుంగమ్మా.. లవ్యూ....

ఎదిగిపోతున్నావ్ రోయ్.. మెహెర్ శివ రాఘవా..

తల్లిగా నాకు తండ్రీగా ఫణికి నువ్వు చిన్నాడిలా కనిపించాల్సింది పోయి. పెద్దవాడిలా కనిపించడం మొదలైంది. నీ మాటలు చేష్టలు అన్నీ ముదురు టెంకెకి ఉన్నట్టు ఉన్నాయి. ఎన్ని వగలు పోతాయో.. మీ నాన్న నీకు అన్నీ నూరిపోసి నిన్ను బాల మేధావుల జాబితానుంచి గడుసు పిల్లాడి జాబితాలోకి చేర్చి పారేశాడు.

ఇప్పుడు నీకు ఆరో ఏడు నడుస్తుంది. నీకు నేను నాన్నా అప్పుడప్పుడు నాయనమ్మా దోస్తులుగా మిగిలాం. అన్నట్టు మరిచాను.. మీ లల్లి పిన్ని కూడా నీ గురించి అడుగుతుందిరోయ్.. నువ్వంటే తనకి చాలా ఇష్టం. ముఖ్యంగా నీ ఇంగ్లీషు నువ్వు మాట్లాడే అమెరికన్ ఏసెంట్ అంటే తనకి మరీ ఇష్టం.  మన జాబితాలో బంధువులనుకున్నవాళ్ళు ఇప్పుడు మనకి అందుబాటులో లేరు. కాబట్టి వాళ్ళసంగతి వదిలేద్దాం.

ఈ మన చిన్న లోకంలో నేను నాన్నా నిన్ను బంగారు కొండలా చూసుకుంటున్నాం. ఇప్పుడు నువ్వు UKG చదువుతున్నావ్... అది అయిపోయినట్టే.. అంటే ఇక నుంచీ ఒకటో తరగతి అన్నమాట. అబ్బాయిగారికి ఇప్పుడు చాలా సంగతులే తెలుసు. ప్రేమంటే తెలుసు, అందం అంటే తెలుసు, నాన్నదగ్గర ఏలా గారం చేయాలో తెలుసు, అమ్మని అందగత్తని పొగిడి పడేసి, మరీ పనిచేయించుకోవడం తెలుసు.. పూల మొక్కలన్నా.. పక్షులన్నా మరింత ఇష్టం.. తిండిలో చికెన్ బాగా ఇష్టపడతావు. వడియాలు, ఆమ్లేట్, ఫ్రెంచ్ ఫ్రై ఇలా నీ ఇష్టాలు కూడా మా ఇద్దరి కన్నా భిన్నం. అన్నట్టు నీకు పెరిగి పెద్దయ్యాకా పోలీస్ కావాలనే గోల్ కూడా ఉందిరోయ్. నీ చిన్నులు ఇన్నని ఏం చెప్పను. అన్నీ మంచిలక్షణాలే కనిపిస్తున్నాయ్ మరి.

పెరిగి పెద్దయ్యాకా నువ్వు గవర్నమెంట్ ఆఫీసర్ మాత్రమే కావాలనే పిచ్చి మాకేం లేదు. నువ్వు ఏదైనా మాకు ఆనందమే... నీకు సాహిత్యం పట్ల అభిలాష ఉండాలి అనే కోరుకుంటాను.. ఎందుకంటే మీ నాన్న ఓ కొత్త లోకాన్ని కనుక్కున్నాడు.. అందులోకి నన్నూ తీసుకుపోయాడు.. నేను అంత లోకాన్నీ అర్ధం చేసుకోలేకపోయినా.. కొంత రాతలా పట్టుకున్నాను. నువ్వూ ఆ లోకంలో విహరించాలని ఓ తల్లిగా కోరుకుంటాను. సాహిత్యం తెలిసినవాడికి దాన్ని మరిగిన వాడి ఆలోచనలు క్రూరంగా పోవని గట్టిగా నమ్ముతాను.

ఎదుటివారితో ప్రేమగా.. జాలికలిగి బ్రతికితే చాలు.. నీకు మంచి భవిష్యత్ ఇవ్వాలని, అంతకన్నా ముందు మంచి ఆరోగ్యాన్ని ప్రసాదించాలని కోరుకుంటాను. నా బంగారం చల్లగా ఉండాలి.

బుల్లమ్మా.. నీకు ఫోటోల పిచ్చి బాగా పెరిగిపోయింది

 అవునురా.. ఆమధ్య ఫోటోలు తీసుకోవడం వాటికి ఏవేవో ఫిల్టర్స్ పెట్టి వాటిని చూసుకుని మురిసిపోవడం ఎక్కవైపోయింది నీకు.. మాతో కూడా ఈ ఫోటోల ఫోజులు పెట్టించి నవ్వుకోవడం వాటితో మమ్మల్ని ఉడికించడం ఇదే పనైపోయింది. నువ్వ ఏది చేసినా బావుంటుంది. నీతో ఇలా సమయాన్ని గడపడానికి నేనూ నాన్నా చాలా ఇష్ట పడతాం. నా బంగారు తల్లి ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఉండాలి.

చిన్నోడా... పెద్దాడివైపోతున్నావ్...

నీ గురించి ఆలోచించిన ప్రతీసారి నా ప్రశ్నకు నేనే బదులు చెప్పుకుని తృప్తి పడిపోతుంటాను. ఎందుకో ఈ మధ్య ఓ పదహారేళ్ళ కుర్రాడితో ఉంటున్నాను అనిపిస్తుంది. ఎంతో ముద్దుగా విసుక్కుంటున్నావ్ నన్ను.
నువ్వు ఎప్పుడూ అన్నం పెడుతూ నా బట్టల మీద పడేస్తావ్ కదా.. నువ్వు అంతే కదా అంటావ్.. అవునా.. నేను పడేస్తానా???

మళ్ళీ ఇదొకటి నాకు యూనీఫామ్ లేదని టీచర్ తిట్టింది. నీ వల్లే.. నన్ను తిట్టింది. నన్ను బేడ్ అంది. అన్నావ్.. పోనీలేరా.. నాలుగురోజుల్లో స్కూలు అయిపోతుంది కదా అంటే ... నీ విసుగు ముఖం తో ఎంత చిరాగ్గా చెప్పావో..


అంతేనా.. నీకు మీనాన్నా నేను దగ్గరగా ఉండటం ప్రేమించుకోవడమని తెలుసు, మా ఇద్దరినీ ఓ గదిలో పెట్టి తలుపులేసి, ఇక మీరు ప్రేమించుకోండే.. నేను ఏబీ చూస్తాను అంటావ్.. అసలు ప్రేమంటే ఏంటిరా.. ముదురు... నాకు నీ వయసుకి ప్రేమ అనే అక్షరాలు కూడా రావు. తెలియవు.


మరి నువ్వో ఐ లవ్ యూ అంటూ సింబల్ వేసిమరీ చేతులమీద రాస్తావు.నేను పొట్టి బట్టలు అదే షాట్, టీషర్ట్ వేసుకుంటే నీ ముఖాన్ని చిరాగ్గా పెట్టి బాలేదమ్మా.. బాలేదు అంటావ్.. నీకెందుకురా మీ నాన్నే ఏం అనడంలేదు కదా అంటే.. నీ నుండీ విసుగే కనిపిస్తుంది. నేను అందంగా తయారైతే బావున్నావమ్మా శాంతి అందంగా ఉన్నావ్ అంటావ్.. మీ నాన్న కళ్ళల్లో నేను ఏ భావానైనా వెతుక్కుని పట్టుకోవాలి. మరీ నువ్వో అన్నీ ఇట్టే చెప్పేస్తావ్. ఎక్కడో ఏదో శూన్యంలోంచి వెతికి తేవాలని చూస్తాయ్ నీ చూపులు అవి ఏం వెతుకుతున్నాయో తెలిదు.


ప్రేమ పాటలు, వైరాగ్యం పాటలు అన్నీ నీకు భలే నచ్చుతాయ్.. నీ ఇష్టాలు, కష్టాలు అన్నీ ముద్దేరా మాకు. మీ నాన్నను భలే ఆడిస్తావ్.. బావుండరా.. ఆరోగ్యంగా.. ఆహ్లాదంగా అంతే చాలు మాకు. మొత్తానికి నాకు మాత్రం
ఏమోరా.. ఒక్కోసారి నాకు పెద్ద పిల్లాడి తోడుందని అనిపించేస్తుందీ మధ్య.

సెంటీ ఫెలో!

చింతల్లీ... ఈ విషయం జరిగి నెలవుతోంది. అప్పుడే రాద్దామనుకుంటే, నాకు ఈ బ్లాగ్ పర్మిషన్ లేక, తర్వాత గుర్తు రాక అలా అయిపోయింది. ఆ రోజు మధ్యాహ్నం మనిద్దరం రేడియో వింటూ మంచాల మీద దొర్లుకుంటున్నాం, మనకో స్టయిలుందిగా, పాండాల్లాగ మీద పడి, వొళ్ళు రాసుకుంటూ (నీ నున్నటి మెత్తటి శరీరం అలా మీద దొర్లుతుంటే నాకు బాగుంటుంది, మరి నీకెందుకు నచ్చుతుందో, ఈ గరుకు శరీరం స్పర్శ!). అప్పుడు ఉన్నట్టుండి అడిగావు, "నువ్వు ముసలోడివైపోతున్నావా" అని. "అవున్రా అయిపోతున్నాను" అని చెప్పాను.

"ముసలోడయిపోవద్దు" అన్నావు.
"అలా ఎలారా, అందరూ ముసలోళ్ళైపోతారు కదా" అన్నాను.
"వద్దు అయిపోవద్దు" అని పెంకిగా మొదలుపెట్టావు, ఓ పక్కన కళ్ళల్లోకి నీళ్ళు తిరిగిపోతున్నాయి. నాకు నవ్వొస్తోంది, జాలీ వేస్తోంది. అలాగని అబద్ధం చెప్పాలనీ అనిపించటం లేదు.
"నువ్వు ముసలాడైపోతే నేను ఏం చేయాలి. నేనేం చేయలేను. నువ్వు ముసలోడైపోవద్దు. డమ్ డౌ (డంబెల్స్ = ఎక్సర్‌సైజ్) చేసుకో. బాగా బలంగా ఉండు" అని చెప్పటం మొదలెట్టావు. ఒక అరగంటపాటు ఇదే గోల.
మధ్యలో "ముసలోడై రోడ్డు మీద డబ్బులు తీసుకుంటావా" అని కూడా అడిగావు. మధ్యలో ఇదెక్కడ్నుంచి వచ్చిందిరా అనుకున్నాను. తర్వాత తెలిసింది, అమ్మ నిన్ను బండి ఎక్కించుకుని తీసికెళ్తూ దార్లో ఎవరో ముసలి బిచ్చగాడు కనిపిస్తే డబ్బులేసిందని. నేనూ అలాగ రోడ్ల మీదకెళ్లిపోతానని నీకు జాలీ, తర్వాత నువ్వేవైపోతావో అని భయం. "అయ్య పిచ్చముండా" అనుకున్నాను. అమ్మ వచ్చాకా చెప్తే ఆశ్చర్యపోయింది.

ఎంతైనా నువ్వీ మధ్య సెంటీగాడిలా తయారవుతున్నావురా. మొన్న మగధీర సినిమాలో హీరో వందమందిని చంపే ఫైట్ సీన్ చూస్తున్నాం మనిద్దరం యూట్యూబులో. ఆ ఫైట్ చివర్లో విలన్ హీరోయిన్ మీద కత్తి విసిరి చంపేస్తాడు. ఆమె లోయలోకి జారిపోతుంది. ఆమె చేయి ఆఖరుసారైనా పట్టుకోవాలని హీరో కూడా దూకేస్తాడు. వాళ్ళిద్దరూ లోయలోకి అలా జారుతుంటారు. నీ వంక చూస్తే మళ్ళీ కళ్ళమ్మటా నీళ్ళు. వొణికే గొంతుతోటి "ఏమైంది, చచ్చిపోతారా" అని నన్ను అడగటం. ఇంకా ఆరు నిండలేదు గుంటవి, అప్పుడే ఇంత సెంటిమెంటేంట్రా అనుకున్నాను.

మన పార్క్ ప్రయాణం..

 ఈ పార్క్ సోమవారం తెరవరు అని తెలియక నాన్న మనల్ని ఎత్తుకొచ్చాడు..తీరా వచ్చాకా చూస్తే మూసేసారు.. అయ్యో అనుకుంటూ వెనక్కు పోయాం.. మళ్ళీ ఏదీ ఈ ఆదివారం పూట వచ్చాం.. ఈ పార్క్ నిండా ఎన్ని రకాల జీవులో.. మనకు తెలియనివి... తెలిసినవి.

ముఖ్యంగా పాములు చూస్తేనే నాకు భయం వేసింది.. నీకు కోతిపిల్లలు చాలా నచ్చాయి.. వాటితో ఆడుకున్నావు. ఇద్దరం గడ్డిమీద పడుకుంటే చెట్ల నీడల్లో కొమ్మలమధ్య నువ్వ పిట్టల్ని చూపించి నీకు చాలా కబుర్లు చెప్పాను. నాన్న మనకు తినడానికి ఏదైనా తెస్తానని వెళ్ళాడు. ఐస్ క్రీం పట్టుకువచ్చాడు. అంత దూరం నడవలేక సైకిల్ అద్దెకు తెచ్చాడు. భలే ఉందిలే సైకిల్.. నాకు చిన్నతనం గుర్తుకువచ్చింది. ఒక్కసారి ఎక్కి తొక్కాలనిపించింది. తొక్కేసాను. అక్కడే ఓ ఎలుగుబంటి ఎంత సందడి చేసిందో.. ఇంకా తెల్లపులిని చూడటం

చాలా బావుంది అంత దగ్గర నుంచి పులిని చూడటం ఇదే మొదటిసారి. నాకు భయం వేసింది మీనాన్న భుజాలమీద కూచుని సంబరంగా నువ్వు పులిని చూస్తున్నావు. చక్కని ఫోటోలు దిగాం ఇక్కడ.. చూడు బావున్నాయి కదా..

ప్రకృతంటే మాతోపాటూ నువ్వూ ఆనందిస్తావు..

 నిజంగా ఈ ఇరుకు గదులు.. ఆటస్ఠలం లేని వీధులు మాకే చిరాగ్గా ఉంటే మరి నీకెలా ఉండి ఉంటుందో కదా అప్పుడప్పుడూ జాలేస్తుంది. చాలా వరకూ నిన్ను మా బాల్యంలో మాకు ఉన్నస్వేచ్ఛనే నీకు ఇచ్చి పెంచాలని అనుకున్నా కుదిరే వాతావరణం ఇక్కడలేదు.. ఏం చేస్తాం.. ఈ ఇరుకు బ్రతుకు ఇంతేనని మీ నాన్న అనుకోలేదు.. వీలున్నప్పుడల్లా నిన్ను ఎక్కడికన్నా తీసుకుపోవాలని చూస్తూనే ఉంటాడు.. ఇదిగో ఈ ఆదివారం ఇలా పక్కనే ఉన్నకేబిఆర్ పార్క్ లోకి వచ్చాం.. ఇది చాలా పెద్దదే.. చుట్టూ పెద్ద అడవిలా ఉంది.. ఏవో కూతలు.. ముఖ్యంగా నెమళ్ళు అరుస్తున్నాయి.. మనం చూస్తుండగానే రెండు నెమళ్ళు మన ముందు నుంచి వెళ్ళాయి.. ఎంత అందంగా ఉన్నాయో..బొమ్మ పారేసుకుని తెచ్చేవరకూ తెగమారాం చేసావు.. నీతో చిన్న కారన్నా లేనిదే బయటకు రావుకదా.. ఈ గడ్డిలో పిచ్చిగా దొల్లడం ముగ్గురికీ ముచ్చటగానే ఉంది.. పైగా ఫోటోలకు ఫోజులిస్తున్నావ్.. మీ నాన్నలా అయిపోవాలని కాబోలు.. బంగారు కొండ..

ఊహించని ఊహ...

రోజులు మారిపోతున్నాయని అప్పుడప్పుడూ జరిగే సంఘటనలు తెలుపుతుంటాయి. అసలు విషయం ఏవిటంటే బాల్యం గురించిన ఊహ కలిగినపుడు అమ్మను,నాన్నను గుర్తు చేసుకునే సందర్భాలు చాలా తక్కువగా ఉంటాయి నాకు.మరీ చిన్నతనం లోకి వెళ్ళలేను.

మరి శివ నేను అనే మాటను నిజం చేసేట్టుగా ఉన్నాడు.ఎప్పుడూ ఏదో ఆలోచిస్తూ ఉండి,ఎప్పటికో బయటకు వస్తాడు. నేను వాళ్ళ నాన్నలా కమ్మన్నందుకు ఇప్పటి నుండే వాడు వాళ్ళ నాన్న వాసన వేస్తున్నాడు.

మేము ఇద్దరం కాకుండా వాడికి  వేరే మనిషి అవసరం లేదని,మేము దూరం అయిపోతామనే భయం వాడికి ఈ వయస్సు లోనే కలగడం ఆశ్చర్యం.

బుడ్డోడు స్కూలు కష్టాలు మొదలు...

మధ్యాహ్నం పదకొండు అయితేగానీ నిద్రలేవని చిన్నోడు ఇప్పుడు ఉదయం ఏడు గంటలకే నిద్ర లేవాల్సి వస్తుంది. నిద్ర ముఖంతోనే పాలు, టిఫిన్ కానిచ్చి ఏడుస్తూ స్నానానికి వెళుతున్నాడు. కానీ ఇక్కడ వాడు ఆనందించేది ఏదైనా ఉందంటే అది యూనీఫారం, బూట్లూ వేసుకోవడమే. తననో పోలీస్ అనుకుంటాడు పిచ్చివెధవ. ఇక అప్పటినుండీ మొదలు నేను కూలెల్లను....నేను కూలెల్లాలా... ఇలా అడిగిందే అడిగి చంపుకుతింటాడు.

తీరా స్కూలుకు తీసుకుపోయాకా ముఖం ఎంత దీనంగా పెడతాడంటే దింపడానికి వెళ్ళిన వాళ్ళకి మనసు నీరైపోయి చేతులారా పిల్లాడిని స్కూలుకు అప్పగించానే అనే పశ్చాతాప పడిపోయి బరువైన హృదయంతో తిరిగి వచ్చేలా చేస్తుంది.

ఇక వాడు స్కూలుకు వెళ్ళిన కాసేపటికే అమ్మగా నేను, నాన్నగా మాఫణీ చేసే హడావుడి అంతా ఇంతా కాదు. ఏదో యుద్ధంలో గెలిచిన వీరుడిని చూస్తున్న ఫీలింగ్ ముఖంలో...

రెండు గంటలకు అయ్యగారు ఇలా మొదలు పెడతాడు. నాన్నా ట్యూషన్ ఎల్లాలా... అంటూ.. అవునురా వెళ్ళాలి అంటే అబ్బాయిగారికి అదో బెంగ... ముఖం వాడిపోయి, డల్ గా తయారవుతుంది. ఏదో నచ్చజెప్పి పంపితే తిరిగి తెచ్చేప్పుడు లంచంగా ఐస్ క్రీమో, లేదా కూల్ డ్రింకో ఉండాల్సిందే.... బలవంతంగా పంపినందుకు వాడు మాకు విధించే జరిమానా అది..
ఇక రొప్పుకుంటూ మెట్లెక్కి ఇంట్లోకి రాగానే ఎ బి అంటూ సిస్టం ముందు కూచున్నవాడు ఎంతకీ లేవడు. ఇంత తిని పడుకుంటాడంటే మళ్ళా అమ్మ రేపు కూలెల్లాలా... అంటూ చాలా బెంగ పడిపోతూ పడుకుంటాడు వెధవ. పాపం కదా...

స్కూలెల్లను!

లైన్లో పిల్లలందరి తోపాటు శివగాడు చిన్న చిన్న అడుగులు వేస్తూ గేటు వైపు నడుస్తున్నాడు. వెనకాలున్న పిల్లాడు షూ తొక్కితే పడబోయాడు. లైన్ ఆగిపోయి పిల్లలు ఒకర్నొకరు గుద్దుకున్నారు. కలదొక్కుకుంటూ ఊరికే నవ్వుతున్నారు. ఆయా అరుస్తూ ముందుకొచ్చింది. శివగాడు కోపంగా ముఖంపెట్టి ఫిర్యాదు చెప్పాడు. లైన్లో వాడి ముందున్న పిల్ల చేయిపట్టుకు లాగింది నడవమని.

శివవాళ్ళ నాన్నకి తను లేనప్పుడు శివగాడు బయట ఎలా ఉంటాడో చూడటం ఇష్టం. అందుకని రోడ్డుకి ఇవతలే నిలబడి గేటు కమ్మీల్లోంచి చూస్తున్నాడు. పిల్లల లైను మెట్ల దాగా వచ్చి విడిపోయింది. శివగాడు పైమెట్టు మీద ఆగి పిల్లల భుజాలు తగుల్తుంటే నిలదొక్కుకుంటున్నాడు. బ్యాగ్ స్ట్రాప్స్ లోకి వేళ్లు దూర్చి, ముందుకి వంగి అటూ ఇటూ వెతుకుతున్నాడు. నాన్న కనిపిస్తే ముఖమంతా నవ్వు. మెట్ల మీంచి గెంతి వీధి దాటబోతోంటే నాన్న ‘‘జార్తరా!’’ అని ముందుకొచ్చి ఎత్తుకొన్నాడు.

అక్కడ అమ్మలూ నాన్నలూ పిల్లల్ని ఎత్తుకొంటున్నారు. వాళ్ళ భుజానున్న బాగ్గులు తమ భుజాల మీద వేసుకుంటున్నారు. వేళ్ళు పట్టుకొని నడిపిస్తున్నారు. తలలు చెరుపుతున్నారు. శివా, నాన్నా కూడా వాళ్ళిదరి లోకంలో వాళ్ళున్నారు. నాన్న శివ ముఖంలోకి చూస్తూ అడిగాడు:

‘‘చిన్నిమామా… ఏం చేసేవే ఇవాళ?’’

‘‘ఆ…?’’

‘‘స్కూల్లో ఏం చేశావూ… అంటున్నా’’

‘‘ఏబీ చదుకున్నా. చదుకుంటే… స్కేలు కొట్టింది’’

‘‘టీచరు కొట్టిందా?’’

శివగాడు ఇంకోవైపు చూస్తూ అక్కడ ఎవరో ఉన్నట్టు చూపుడువేలు గాల్లో ఆడించి, ‘‘ ‘దెబ్బపడతయ్!’ చెప్పింది. మెప్పెట్టేసింది ఇక్కడా…’’ అన్నాడు భుజం చూపిస్తూ.

‘‘మరి కొట్టరా, చదూకోపోతే?’’

‘‘స్కూల్ బాలే.’’

‘‘తప్పమ్మా. ఏబీ చదుకోవాలి. ఏబీ చదూకుంటేనే డబ్బులొస్తాయి.’’

‘‘ఆ?’’

‘‘డబ్బులొస్తే ఐస్క్రీమ్, లాలీపాపా కొనుక్కోవచ్చు’’

‘‘లాలీపాప కొనేస్తావా?’’

‘‘ఇప్పుడు కాదే. స్కూలెల్లి ఏబీ చదూకొంటే ఆఫీసెళ్ళి డబ్బులు తెచ్చుకోవచ్చు’’

‘‘లాలీపాప కావాలి.’’

‘‘రేపు కొంటా, స్కూల్ వెళ్తావ్ కదా, అప్పుడు.’’

‘‘స్కూలెల్లను అస్సల’’

‘‘తప్పలా అనకూడదు’’

‘‘స్కూల్ బాలేదే.’’

‘‘సర్సరే… రేపు చూద్దాం. అమ్మ అప్పచ్చి చేసింది తిందాం పద.’’

‘‘…లాలిపాపా?’’

నాన్న తలుపు తీసి లోపలికి వెళ్ళాడు.

అమ్మ వంటింట్లో మూకుట్లో ఏదో తిప్పుతూ వీళ్ళని చూసింది.

నాన్న శివగాడ్ని వొళ్ళో కూచోపెట్టుకొని షూ, సాక్సులు విప్పుతూ, వెనక్కి చూస్తూ చెప్పాడు, ‘‘ఇదిగో నీ కొడుకు స్కూలుకెళ్లడంట.’’

‘‘ఏంటీ అప్పుడే!’’ అంది అమ్మ.

‘‘టీచర్ కొట్టిందట.’’

అమ్మ గరిటె గట్టు మీద పెట్టి హాల్లోకి వచ్చింది. నడుం మీద చేయి వేసి నిలబడింది. స్కూల్లో చేర్చి ఇది నాలుగో రోజే. వాళ్ళ కొడుకు మీద ఇంకోళ్ళు చేయి చేసుకోవడం అంటే ఇంకా అలవాటు కాలేదు ఇద్దరికీ. ‘‘కొట్టిందా? ఏరా నాన్నా.. మిస్ కొట్టిందా?’’

శివగాడు తలూపాడు.

‘‘అదేం పొయ్యేకాలం దానికీ. నువ్వెళ్ళి అడక్కపోయావా?’’

‘‘ఏం అడుగుతామే. టీచర్లన్నాకా ఓ దెబ్బెయ్యరా? నువ్వూ నేనూ తినలేదా?’’

‘‘ఐతే మాత్రం! ఆడెంత ఉన్నాడనీ. వెళ్ళి చెప్పాల్సింది.’’

శివగాడు మధ్యలో మాట్లాడాడు, ‘‘ఏబీ రాయ్… దెబ్బపడతయ్ చెప్పి… స్కేల్ కొత్తింది.’’

అమ్మ వాడ్ని నాన్న వొళ్ళోంచి ఎత్తుకొంది. ‘‘రా నాన్న… నా తల్లే బంగారం. స్కేల్తో కొట్టిందా. ముండ. నువ్వెళ్ళి చెప్పాల్సింది ప్రిన్సిపాల్‌కి.”

‘‘ఏం చెప్తామే. మళ్ళీ చెప్పామని తెలిస్తే వీడి మీదే ఉంటుంది వాళ్ళ దృష్టంతా,’’ అన్నాడు నాన్న.

‘‘నిజమేలే. ఓమ్ తల్లి. చిన్నిముండ. కొట్టదులే, నాన్న చెప్తాడు. గులాబ్ జామ్ చేశా తింటావా?’’ అంటూ వంటింట్లోకి వెళ్ళింది.

‘‘స్కూలెల్లను,’’ అన్నాడు శివగాడు.

నాన్న హాల్లో చొక్కా బొత్తాలు విప్పుకుంటూ గట్టిగా అన్నాడు, ‘‘ఆ వెళ్ళకు! ఇంట్లోనే అడుక్కోడిపెట్టలా కూర్చొనీ, గుడ్లెట్టు. మూడెళ్లి నాలుగొస్తుంది, సిగ్గులేదు మళ్ళా’’.

శివగాడ్ని నడుం మీద పెట్టుకునే అమ్మ గరిటె తిప్పుతోంది. ‘‘ఆ చదివినంతే చదువుతాడు. నువ్వు పెద్ద చదివేసేవా, నేను చదివేసేనా, ఈడిప్పుడు ఊడబొడిచెయ్టానికి. చిన్నపిల్లోణ్ణి పట్టుకుని ఊరికేని. ఏంరా.. బుజిముండా…’’

‘‘వంట తినాలా మనం…?’’

‘‘ఊ… అయిపోయింది. చల్లారేకా, గిన్నెలో పెడతాను. తిందుగానీ.’’

‘‘చాల వేడిగా ఉంతదా…’’

అమ్మ వాడి బొజ్జ మీద రుద్దింది. ‘‘ఆకలేస్తుందా చిచ్చితల్లికి,’’ అంది. వాడికి కితకితలొచ్చి నవ్వాడు.

బయట నెమ్మదిగా చీకటిపడింది. నాన్న లుంగీ కట్టుకుని మంచం మీద వాలాడు. ఆఫీసులో విషయాలు ఆలోచిస్తూ కణతలు నులుముకొంటున్నాడు, బనీన్లోంచి గుండెల మీద రాసుకుంటున్నాడు. చివరికి మోచేతిలో ముఖం పెట్టుకుని కునికాడు. కాసేపటికి వీపు వెనక ఎవరో ఆనుకున్నట్టు అనిపిస్తే మెలకువ వచ్చి చూశాడు. శివగాడు అటు తిరిగి కూర్చున్నాడు. చేతిలో కారుబొమ్మ పట్టుకొని, పైన గోడ మూలలోకి అక్కడేం లేకపోయినా చూస్తున్నాడు.

నాన్నకి వాణ్ణలా చూస్తే ముచ్చటనిపించింది. వాడెంత సేపుకీ కదలకపోతే “చింతల్లీ…” అని పిలిచాడు.

శివగాడు ‘‘ఉం’’ అని తిరిగి చూశాడు.

నాన్న వాడి చంకల్లో చేతులేసి గుండెల మీదికి లాక్కొన్నాడు. వాడు రానన్నట్టు గింజుకుంటూ బరువుగా వచ్చాడు.

‘‘ఏం చూత్తన్నావే? పిచ్చిముండ’’

శివగాడు సిగ్గుగా నవ్వి కారుబొమ్మ వేపు చూశాడు. వాడిలోపల ఏముందో అని నాన్నకి బాధగా అనిపించింది.

‘‘అమ్మేదిరా?’’ అని అడిగాడు.

శివగాడు ‘‘లాల’’ అని బాత్రూం వైపు చూపించాడు, చెంబుడు నీళ్ళు పడిన చప్పుడు వైపుకి.

‘‘బజ్జో కాసేపు’’ అని చంకల్లోకి పడుకోపెట్టుకున్నాడు నాన్న.

శివగాడు కారుబొమ్మ గుండెల మీద పెట్టుకొని నాన్న చంకలో పడుకొని ఫ్యాన్ వైపు చూస్తున్నాడు.

నాన్నకి మళ్ళీ ఆఫీసు గుర్తొచ్చింది. అక్కడ ఉన్న ఇబ్బంది ఏదో ఉండకపోతేనో అనీ, ఆ పరిస్థితిలో తను ఇంకోలా మాట్లాడివుంటేనో అనీ, మళ్ళీ అలాంటి పరిస్థితే వస్తే ‘అప్పుడు ఇలా అనాలి’ అనీ ఆలోచించుకుంటున్నాడు.

మధ్యలో ఒకసారి శివగాడు పిలిస్తే చంకలోకి చూసాడు.

శివగాడి కళ్ళు దగ్గరగా పెద్దగా కనిపించాయి. ‘‘స్కూలెల్లాలా?’’ అంటున్నాడు.

నాన్న వాడి బుగ్గలు నలిగేలా గుండెల మీదికి లాక్కొన్నాడు. ‘‘చదూకోపోతే ఎలారా మరీ,’’ అన్నాడు.

శివగాడు ఇంక ఏడుపుగొంతుతో గట్టిగా మాట్లాడాడు, ‘‘స్కూలు బాలేదే…! బాబులు బాలేదు. ఆంతీ బాలేదు. జారీ బల్ల బాలేదు. బాలేదు అసల!’’

‘‘సర్సరె. రేపటి సంగతి కదా. నేను చెప్తాన్లే టీచరుతోటి. టీచరండీ, మా శివని కొట్టద్దండీ. బంగారుతల్లీ, బాగా చదువుకుంటాడూ అని చెబుతాగా రేపు వచ్చి? చెప్పనా?’’

‘‘వొద్దు’’

‘‘మరి వెళతావా?’’

‘‘వొద్దు, బాలేదసల.’’

అమ్మ బాత్రూంలోంచి కొత్త నైటీలో వచ్చింది. ‘‘ఊరికే ఎందుకు రాపాడించేస్తన్నావు పిల్లోడ్ని పట్టుకొనీ. వెళ్ళాపోతే మానేస్తాడు. ఏది పట్టుకుంటే అదేనబ్బా మనిషికి…,’’ అంది అద్దం ముందర జుట్టు తువ్వాల్తో రుద్దుకుంటూ.

శివగాడు చప్పున నాన్న చంకలోంచి లేచివెళ్లి అమ్మ కాలిని కావలించుకున్నాడు. ‘‘అమ్మా… స్కూలెల్లనే,’’ అన్నాడు పైకి చూస్తూ.

‘‘వెళ్ళద్దు తల్లీ. నాన్న అలాగే అంటాడు బుద్ది లేదు అస్సలు.’’

‘‘స్కూలెలు ఎలు అంతున్నారు,’’ నాన్నని వేలుపెట్టి చూపించాడు.

‘‘నీకేవే, కూర్చొని ఎన్నయినా చెబుతావు. ఐదు వేలు కట్టొచ్చానక్కడ. లెక్కాపత్రం లేకుండా పోతుంది అమ్మా కొడుకులికి. యూనిఫాం అయిపోయింది వచ్చి తీసుకోండని ఆ టైలర్ గాడు రెండోసారి ఫోన్ చేసాడు. జీతం పడనియ్యరా బాబూ అని నా బాధ,’’ అన్నాడు నాన్న.

‘‘అసలు ఫీజంతా ఒకేసారి ధారబోసెయ్యమని ఎవడు చెప్పాడు నీకు. మూడు టెరంలు కట్టొచ్చు. అంతా నాకే తెలుసని బయల్దేరతావు. నోరిప్పి మాట్లాడితే కదా అసలు.’’

‘‘ఓ నెల ఉండొచ్చు, ఓ నెల వుండాపోవచ్చు. ఉన్నప్పుడే కట్టిపడేస్తే వదిలిపోతుంది కదాని.’’

‘‘ఆ… మరిప్పుడు వాడెళ్ళనంటనాడు ఏం చేస్తావు?’’

‘‘అంటాడంటాడు. వాడిష్టమూ, నీ ఇష్టమూని. ఎన్నో రోజని చేరి? ఓ రెండ్రోజులెళ్తే మూడో రోజుకి అదే అలవాటవుతుంది’’

శివగాడు అమ్మ వైపుకీ, నాన్న వైపుకీ మార్చి మార్చి చూస్తున్నాడు. ఇంక తనే మాట్లాడాలని ముందుకొచ్చాడు. ‘‘స్కూలెల్లనసల! బాలేదు స్కూలు. స్కేలు కొత్తింది. మెప్పెస్తుంది,’’ అన్నాడు గట్టిగా.

‘‘నోర్ముయ్యరా. వేషాలు,’’ అని గొణిగి నాన్న మళ్ళీ మోచేతిలో ముఖం పెట్టుకున్నాడు.

ఈలోగా తలుపు దగ్గర్నుంచి, ‘‘పాలండీ!’’ అని వినిపించింది. అమ్మ శివగాడ్ని “ఊండునానా,” అని విడిపించుకుని గిన్నె కోసం వంటగదిలోకి వెళ్ళింది.

శివగాడు మంచం మీద కారు బొమ్మ వైపు చూశాడు. దాన్ని తీసుకోకుండా చేతులు వేలాడేసుకుని గుమ్మం వైపు నడిచి వెళ్ళాడు. పాలాయన వీడ్ని చూసి, ‘‘టిర్రిక్,’’ అని నాలికతో చప్పుడు చేశాడు.

శివగాడు నవ్వనా మాననా అన్నట్టు నవ్వాడు.

‘‘పాలు తాగుతున్నావా రోజూనీ?’’ అని అడిగాడు ఆయన వంగి.

‘‘ఆ?’’

‘‘పాలు… పాలు తాగితే బలమొస్తాది. చూడు కండలు,’’ అని చొక్కా చెయ్యి పైకి లాగాడు.

శివ కూడా చొక్కా చేయి లాగి చేతిని చూపించాడు. ‘‘బలం!’’

తాత ‘‘అబ్బో’’ అన్నాడు.

తర్వాత శివగాడు ముఖం మార్చుకుని తాత దగ్గరికి వెళ్ళి, ‘‘స్కేలు కొత్తింది,’’ అని చొక్కా చేతిని భుజం దాకా లాగి చూపించాడు.

శివ వాళ్ళమ్మ గిన్నెతో వచ్చింది. ‘‘ఇంకో రెండ్రోజు లాగాలండీ, జీతాలింకా పళ్ళేదు. మొత్తం నాలుగు నాగాలు,’’ అంది.

‘‘చూడండమ్మా… చిట్టీలున్నాయి కట్టాల్సినయి,’’ అన్నాడు పాలాయన తలగోక్కుంటూ.

శివ చొక్కా కిందికి లాక్కుని మళ్ళీ వెనక్కి వెళ్ళాడు. మంచం ఎక్కి, నాన్న వీపుకి వీపు ఆనించి, కారు బొమ్మని కావిలించుకున్నాడు. చాలాసేపు కళ్ళు తెరిచి చూస్తూనే ఉన్నాడు.

ఆఫీసులో గొడవలేవో పెరిగిపెద్దవైపోయినట్టూ, ఉద్యోగం ప్రమాదంలో పడేదాకా వచ్చినట్టూ, ఏవేవో పిచ్చిపిచ్చి కలలొచ్చి నాన్నకి అర్ధరాత్రి ఎప్పుడో మెలకువొచ్చింది. ఇటు తిరిగి చెయ్యేస్తే శివగాడు తగిలాడు. మోచేతి ఊతంతో తలగడ మీద లేచి వాడి ముఖంలోకి చూశాడు. నుదురంతా చెమట చుక్కలున్నాయి. నాన్న వాడి లోకంలోకీ, కలల్లోకీ వెళ్ళాలని ప్రయత్నించాడు, వెళ్ళలేకపోయాడు. కాసేపు నిద్రపోయిన ముఖంలోకి చూశాడు. వాడ్ని మెల్లిగా తలగడ మీదకి లాగి, సందిట్లో పొదువుకొని, వాడి చిన్ని పొట్టని చేత్తో నిమురుతూ మళ్ళీ పడుకున్నాడు.

**** (*) ****